Bez kategorii · 2026-11-10 · 3 min czytania

Łęgi rogalińskie

Adam

Ostatnio byłem tu kilka lata temu. Wtedy przyjechałem w środku dnia, w pełnym słońcu, i zdjęcia wyszły płaskie jak pocztówki. Obiecałem sobie, że wrócę o właściwej porze, kiedy dolina Warty zasypia pod mgłą. Obietnica czekała na realizację dłużej, niż zakładałem.

Z Bydgoszczy, gdzie od kilku dni spędzałem czas z rodziną, wyjechałem o 3:30 w nocy. Na parkingu przy rogalińskim pałacu zgasiłem silnik i przez chwilę siedziałem w ciszy, słuchając, jak metal stygnie. Zastanawiałem się czy już wychodzić czy jednak poczekać na choćby odrobinę światła, bo nie do końca znałem drogę. Kiedy wysiadłem, powietrze było wilgotne i nieruchome, pachniało mokrą korą i opadłymi liśćmi.

Szedłem przez ciemność. Latarka niewiele pomagała. Wypatrywałem różnicy w odcieniu leżących liści, które sugerowały wydeptaną ścieżkę. Szedłem wolno, wsłuchując się w dźwięki lasu i zerkając co jakiś czas na ekran telefonu, żeby sprawdzić czy na pewno w dobrym kierunku. Cienie rzucane przez gałęzie powodowały niepokój. Las nocą żyje inaczej niż w dzień, ale ten był wyjątkowo cichy, jakby cały dźwięk pochłaniała ciemność i mgła.

Pierwsze znany mi dąb zobaczyłem gdzieś w połowie drogi. Wyrastał na środku leśnej ścieżki i poznałem go dopiero gdy spojrzałem w górę i jego gałęzie zarysowały się na tle nocnego nieba. Minąłem go nieco spokojniejszy, że zmierzam w dobrym kierunku.

W końcu trafiłem na znaną mi łąkę, gdzie zobaczyłem, tak charakterystyczne dla tego miejsca, nagie pnie martwych już dębów. Na łące rozstawiłem statyw. Niebo na wschodzie zaczynało szarzeć, ale światła było jeszcze tak mało, że musiałem wydłużać czasy naświetlania do kilkudziesięciu sekund.

Potem świat zaczął się rozjaśniać. Z szarości wyłonił się pierwszy dąb: martwy pień z roztrzaskanym, strzelistym wierzchołkiem, jak złamana kolumna, a obok niego, ledwie widoczne we mgle, sylwetki jego sąsiadów. Gałęzie wyciągały się na boki jak ręce, jakby drzewo wygłaszało monolog na scenie teatru. Zrobiłem zdjęcie, potem kolejne, przesuwając się z aparatem o kilka metrów w prawo lub lewo, żeby uzyskać czystrzy kadr lub odseparować od siebie obiekty.

Dopiero w domu poczułem, że te zdjęcia najlepiej będą wyglądać w wersji czarnobiałej, oddając w ten sposób hołd kształtom gałęzi i fakturze kory.

Drugi dąb stał trochę dalej, pochylony, jakby wiatr przez stulecia próbował go przewrócić i nie zdołał. Jedna potężna gałąź wystrzeliwała w niebo, druga skręcała się nisko nad ziemią w dziwną, niemal tańczącą pętlę. Za nim las rozpływał się w szarości, a zaledwie kilka kroków dalej samotne krzewy wyglądały przy nim jak dzieci przy dziadku.

Najdłużej zostałem przy trzech. Stały obok siebie na skraju łąki, każdy inny. Jeden rozłożysty, z koroną poszarpaną jak koronka, drugi to wydrążony słup z ciemnym otworem w połowie wysokości, jakby ktoś zostawił w nim okno, trzeci smukły, z gałęziami rozchylonymi jak ramiona. Wyglądały jak trzy postacie na scenie, tuż przed pierwszą kwestią.

Nie spieszyłem się. Miałem to wszystko tylko dla siebie. Fotografowałem ciszę, w której one stoją. Tego nie da się zastąpić żadnym AI i dlatego po wielu miesiącach wróciłem do fotografii (ale to temat na inny wpis). Spędziłem tam 3 godziny, dla nich to jak mrugnięcie okiem, mają przecież setki lat. Były przede mną i pewnie będą jeszcze długo po mnie.

Chciałbym do nich jeszcze wrócić. Oby trwały jak najdłużej…

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *